motherhood, ontwikkeling en opvoeding, persoonlijk

Wanneer je kind niet meer alleen wil slapen.

De oorzaak van Isaura’s frequent terugkerende slaapprobleem is helaas niet ver te zoeken. Na de scheiding kampte Isaura met verlatingsangst. Daar had ik geen kinderpsycholoog voor nodig om die feiten onder mijn neus te schuiven. De vraag is vooral hoe we haar hierin kunnen steunen en stap voor stap een nieuw slaappatroon opbouwen. Niet eenvoudig zo blijkt.

Dat kinderen , hoe jong ze ook zijn, enig gevolg meedragen van de scheiding van hun ouders is gewoon een feit. Ze zeiden met dat Isaura nog klein is en er weinig van zal merken maar daar hadden het er veel ’t mis. Isaura ontwikkelde een slaapprobleem, voor mij een duidelijk signaal dat ze het moeilijk had (en nu nog steeds) met het begrijpen dat haar mama en haar papa niet meer samen zijn.

Het gaat met ups & downs. De ene keer nemen we grote stappen vooruit en enkele weken later keren we weer terug naar het beginpunt.  Isaura slaapt hier (nog) niet in een kamer alleen. Haar bedje staat naast het grote bed en voorlopig houden we dat zo. De kloof is gewoon nog te groot om daar mee te starten en da’s ok, we doen het op haar tempo.

What works best?

Ik probeerde al echt ALLES. De beste manier voor Isaura is nog steeds haar het gevoel geven dat je er bent en je mag dat zéér letterlijk nemen. De aanwezigheid van haar mama die naast haar ligt in bed is momenteel de beste manier om in slaap te vallen. Zelf verwoord ze het eigenlijk ook heel mooi: ‘mama , ik wil nog een beetje naar jou kijken’. Andere opties (zoals bv. weggaan uit de kamer wanneer ze nog niet slaapt , negeren van het wenen…) resulteren in hysterische huilbuien, een overprikkelde kleuter en een mama die een avond mag doorbrengen in het bed van haar kind. Ik zie het toch liever anders.

Pas op , er zijn nog momenten waarop ze lijkt te voelen dat ik het bed uit sluip en we weer mogen beginnen vanaf 0 en ik uiteindelijk toch bij haar in bed in slaap val om 20u. Ach, ’t heeft ook zijn charmes niet? 

In het ‘grote’ bed.

Isaura weet héél goed dat ze hier de eerste nacht tussen ons mag slapen en ze durft ook wel eens de grens te verleggen naar de dagen erna. Dat ik daar soms aan toegeef is ook wel waar en dan mag ik het de weken erna bekopen met een hoop gezaag en gefleem over slapen in het grote bed, oeps. Maar stiekem vind ik dat eigenlijk wel niet zo erg ..  ;). 

Wanneer de stap er is om in haar eigen bed of in een eigen kamer te slapen, dat zien we dan wel weer. Alles op zijn tijd! 

Geef een reactie

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.