persoonlijk, Uncategorized

rode neuzen dag

1 op 5 jongeren kampt met psychische problemen. Met deze zin gaat de campagne van Rode Neuzen Dag voor het 2de jaar op rij van start. 1 op 5 jongeren krast zichzelf, heeft een eetstoornis of depressie. 1 op 5 dat is echt heel veel en meestal zit het allemaal netjes weggestopt achter een torenhoge muur die je elke dag weer moet optrekken om de realiteit aan te kunnen..

Onder het motto ‘sharing is caring’ deel ik met een klein en onzeker hartje mijn verhaal want ooit was ik 1 van die 5, een cijfertje op een statistiek, een jongere met psychische problemen.

Terwijl er bij sommige jongeren niet meteen een aanwijsbare oorzaak is voor een depressie was het bij mij slechts een kwestie van tijd vooraleer de opeenstapeling van tegenslagen me keihard tegen de grond sloeg. Ik groeide niet op in een warm nest. Mijn vader is er nooit geweest voor ons en zat zich liever te bezatten op café na een dagje schulden te hebben gemaakt bij zijn eigen opgerichte bedrijfje. Als kind van 7 ging ik vaak met mama nog ’s avonds op zoek naar waar hij zat om hem dan te overtuigen naar huis te gaan. Dat hij een agressief kantje had, heb ik meermaals mogen ondervinden. Ik kan niet op 10 handen tellen hoeveel keer ik hem mijn moeder zag slaan en als dat niet genoeg was deed hij zich tegoed aan de muur, deur of het servies in de kast.

Na hun scheiding bleef mijn moeder (dankzij onze leuke wetgeving ‘getrouwd met gemeenschap van goederen’) achter met de schuldenberg van zijn bedrijf want meneer zat op het moment van de scheiding zonder werk. 10 jaar lang hebben we de eindjes aan elkaar moeten knopen. Eerlijk? ’t Was niet gemakkelijk voor mijn mama en vaak voelde ik me verantwoordelijk voor het mee-opvoeden van mijn 2 jongere zusjes.

Op school liep het ook niet allemaal vlot.  Ik was onzeker, verlegen, droeg een bril, had vettig haar en een kop vol puisten. Jup, de de ideale prooi voor 6 jaar aan pesterijen. 6 jaar waarin leerkrachten deden alsof hun neus bloedde wanneer de tranen over mijn wangen rolden tijdens de les, op de speelplaats of op het toilet. Die periode begon het automutileren. Ik kraste mezelf om nog dat beetje leven te voelen want vanbinnen was ik aan het sterven. 6 jaar lang sleepte ik me naar school om dan weer een stortvloed aan pesterijen over me heen te krijgen: ‘jelske is lelijk’, ‘vuile puistenkop’, ‘jelske stinkt’, wurggeluiden achter me op de schoolbanken,  het gegniffel en de wijzende vingers van een groepje populaire meiden. Toen ik dan eindelijk de moed vond om wat meer op te komen voor mezelf werd ik op het matje geroepen bij de directeur. Hij vond het niet kunnen dat ik nu bovenop de kerktoren stond de brullen. Ik kon het niet geloven. Ik kan nog steeds niet geloven dat mijn school niets deed, helemaal niets.  Er werd niet gepraat over pesten of wat er speelt bij jongeren, alles werd netjes weggestoken achter hun peperdure facade en nog steeds gaat er een rilling door me heen als ik die school passeer.

Alsof het nog niet  genoeg was geweest, werd mijn enige houvast  van onder mijn voeten weggetrokken. Ik gaf alles wat ik nog had aan een relatie die gedoemd was om stuk te lopen. Alles had ik gegeven aan een jongen die gulzig alle liefde uit me zoog om me daarna als een vieze vod weg te gooien.

Ik denk dat dat laatste de druppel is geweest. Ik heb me jaren sterk gehouden, geprobeerd om niet te verdrinken maar op dat moment was er niets meer dat me kon redden. Het geven was op. Als ik het moet omschrijven dan leek het precies alsof er een gigantisch gewicht op mijn borst drukte. Ik voelde pijn in delen van mijn lijf waar ik dacht nooit pijn te kunnen voelen. Een gewicht die door de tijd heen groter werd tot ik niet meer kon ademen, nadenken, leven. Het duwde me in een diepe put waar geen uitweg meer was, geen licht, enkel maar duisternis en daar moest ik blijven.

Ik belandde op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis maar met wat geknutsel als tijdverdrijf werd ik niet vooruit geholpen. Omdat het automutileren gevaarlijk erg begon te worden, werd ik overgeplaatst naar een gespecialiseerd ziekenhuis voor mensen met psychische problemen. Na maanden van therapie,gesprekken & medicatie leerde ik om te gaan met de donkere wolken die mijn hoofd hadden gevuld. Ik leerde weer te lachen, stilletjes aan vooruit te kijken met een sprankeltje optimisme.

We zijn nu een 7-tal jaar later en ik ben best trots op wat ik al allemaal heb mogen bereiken. Een diploma, een leuke job met fantastische collega’s, geweldige vrienden en als kers op de taart een pracht van een dochter. Mijn zonnestralen zijn eindelijk door het zwarte wolkendek gebroken en ik geniet, ten volle. 




Tot op heden is er ook nog steeds geen terugbetaling voor psychologische hulp , daar de drempel al heel hoog is voor veel jongeren is dit ook een factor die de stap nog groter maakt. Het is een onderwerp dat nog op vele scholen, werkplaatsen en zelfs thuis wordt vermeden, een taboe. Daarom is het nodig dat we samenwerken om die drempel te verlagen. Een eerste stap in de goede richting is om dit project te steunen. Je kan dit doen door rode neuzen te kopen in je dichtstbijzijnde belfius kantoor, bij een actievoerder of doe een GIFT op hun website.

Heb je zelf nood om je verhaal te vertellen? Bel gratis en anoniem 106 (24/7), chat via www.tele-onthaal.be of www.awel.be

 

17 Comments

  • kimberly

    oktober 7, 2016

    Zo moedig dat je jouw verhaal durft brengen! Kan ik alleen maar bewondering voor hebben!

  • Jelske

    oktober 11, 2016

    Dankjewel 😘

  • heidi

    oktober 15, 2016

    Ik herken me hier ook in.. heel knap om dit neer te schrijven! Is je moederschap goed gegaan? Groetjes

  • Jelske

    oktober 17, 2016

    Dankjewel 🙂 heb een moeilijke start gehad als mama, zat niet op de befaamde roze wolk maar nu gaat het al stukken beter, we genieten van dat kleine meisje!

  • Anoniem

    oktober 19, 2016

    Geloof in jezelf Jelske, je bent zeker de moeite waard. Leer uit de fouten die in je verleden gemaakt zijn en samen met je dochtertje kom je er!

  • Jolien

    oktober 19, 2016

    Jelske, moedig en prachtig dat jij je verhaal wilt delen. Zelf werk ik als therapeut met jongeren die met gelijkaardige problemen worstelen. Jouw verhaal is daarom zo herkenbaar, zeker ook de façade die scholen ophouden. Jammer genoeg pakken vele scholen zulke signalen niet ernstig of zijn ze meer bezig met hun imago dan met het helpen van leerlingen in problemen. Verhalen zoals het jouwe kunnen dan misschien mensen wakker schudden, dus een dikke merci om het te delen!

  • Petra

    oktober 19, 2016

    Hey Jelske,

    bravo !!! Moedig !! Ik ben een mama van een zoon die ASS diagnose gekregen heeft.Hij kan heel depressief uit de hoek komen, zegt van zichzelf dat hij een loser is, een nietsnut, dat hij hier niks goed kan doen. Momenteel zijn we al 1 jaar bezig met therapie en medicatie. En het helpt ! al schaamt hij zichzelf hiervoor dood, het blijft zo’n grote taboe !! Ik schaam me niet, ik ben heel trots op mezelf dat ik de stap durven zetten heb naar medicatie en therapie,..en ik wil mensen daarin alleen maar aanmoedigen. Het is idd financieël heel zwaar, maar het moet, hij zit ook in de puberteit en dat maakt me allemaal heel erg bang. Hij heeft gelukkig wel een warm nest thuis, en we blijven hem helpen iedere dag opnieuw. Op school,………… daar sluiten heel wat leerkrachten en zorgjuffen zich af,….een school met een ‘gepersonaliseerde’ kijk op je kind,…ik kan het alleen maar weglachen,..ik durf het zeggen, ik doe het helemaal alleen, (en het is echt niet makkelijk !!!)… op school hebben ze geen idee waar het allemaal om draait (op een paar personen na). Daarom : praat, ga hulp zoeken, zorg dat je niet alleen staat,….. en chapeau dat jij er na zo’n zware periode helemaal bovenop gekomen bent, je mag héééééll erg trots zijn op jezelf !!!!!!
    en de rode neuzen,….dat is ondertussen een hele collectie bij mij thuis.
    Het ga je goed

  • Anoniem

    oktober 19, 2016

    Jelske, ik kende je tot nu toe alleen van op instagram, Ik volgde je zwangerschap, we waren ergens voor dezelfde periode uitgerekend. later het prille moederschap, we worstelden met dezelfde vragen en problemen en de manier waarop je ze neerschrijft maakt me vaak aan het lachen, laat me realtiveren. Vandaag zie ik je plots in de krant, met een heftig verhaal, ééntje waar ik niet om moet lachen, Die me doet nadenken.
    Ik vind het heel knap dat je hiermee naar buiten komt, dat je nu wél over voldoende zelfvertrouwen beschikt, en ik ben er van overtuigd dat jou verhaal andere mensen helpt!

  • NC

    oktober 19, 2016

    Zo moedig … heb hier gewoon geen woorden voor.
    Ik ben zelf een meisje van 16 en heb al verschillenden tegenslagen gehad.
    Gepest ben ik nooit geweest maar zie dit in mijn leefomgeving wel veel verschijnen. Zoals je zelf zegt reageren de leerkrachten altijd op dezelfde manier “het zal wel voorbij gaan”. Ik ben dan ook zelf tot het besluit gekomen dat mijn moed bij een rapen geen enkel nut heeft. Daar ligt voor mij ook een groot probleem : ALS jongeren dan eindelijk reageren wordt er niks aan gedaan, waarom zouden we dan nog reageren en voor ons zelf opkomen? Het verandert niks … Jouw verhaal heeft me laten beseffen dat ik naar de gepeste persoon zelf kan stappen en zeggen dat ook zij er kunnen geraken.

  • Melissa

    oktober 19, 2016

    Heel veel respect voor je verhaal!
    Momenteel ga ik door deze hel, de hel van een depressie.
    Vorig jaar in Oktober ging het licht uit, na een jaar is er heel ver een lichtje te zien, maar ik ben er nog lang niet.
    Na 4 maanden opname net terug thuis en geloof me, beter gaat het voorlopig niet. Terug in de wereld met alle vooroordelen en negatieve kritiek. Angst is de grootste boosdoener momenteel.
    En vooral de grote vraag, kan ik ooit nog gelukkig worden…?

    Je mag enorm trots zijn op jezelf!

  • Jelske

    oktober 19, 2016

    Dankjewel voor je lieve woorden. Ik probeerde mezelf niet die vraag te stellen. Zelfs nu nog steeds niet. Gelukkig is zo een groot woord voor mij en of ik het ben? K weet het niet want ik weet ook niet goed wat gelukkig zijn nu echt wil zeggen. Ik voel me goed en kan genieten van de kleine dingen en dat is voorlopig meer dan ok

  • Jelske

    oktober 19, 2016

    Dankjewel voor de lieve woorden

  • Jelske

    oktober 19, 2016

    Ik hoop het echt want daar moeten ze een andere sfeer creëren en meer tijd steken in het zorg dragen voor hun leerlingen ipv te focussen op presteren, hoge punten halen… Er is nog veel werk aan de winkel he. Dankjewel voor je reactie x

  • Jelske

    oktober 19, 2016

    Dankjewel voor de lieve reactie. Vind het alvast super dat je als mama dat allemaal doet voor je zoontje, hij mag zooo fier zijn met zo’n mama!!! En ik hoor van veel mensen dat er op school nog veel moet gesleuteld worden aan het zorg dragen voor hun leerlingen, t is nog een lange weg en ik hoop echt dat daar verandering in komt…

  • Jelske

    oktober 19, 2016

    Oh dankjewel… Ik ben nog steeds niet goed van al die mooie en lieve reacties maar ik hoop ook dat mensen beseffen dat dit niet enkel om mijn verhaal draait maar om zoveel meer, zoveel jongeren die worstelen met zaken waar ze niet over kunnen of durven praten en ik hoop dat mijn verhaal een gaatje heeft kunnen maken in die grote taboemuur of dat het netwerk rond jongeren eindelijk eens hun oogkleppen afzetten en in actie schieten

  • Jess

    november 7, 2016

    Knap dat je dit deelt!
    <3 Een stem voor vele!

  • Pingback: Hoera! 1 jaar ‘the perks of being a mom’ | the perks of being a mom

Geef een reactie

CommentLuv badge