motherhood, persoonlijk

#singlemom

Deze is een ode aan de #singlemom.

Wanneer het om persoonlijke blogberichten gaat, voel ik toch steeds opnieuw weer die onzekerheid opborrelen. Wanneer ik op ‘publiceren’ druk, hou ik mijn adem in.  Mijn blog wordt gelezen door moeders, vaders, jongeren , familie , vreemden, vrienden en collega’s. Mensen die begrijpen en meevoelen. Mensen die oordelen – veroordelen – beoordelen. Het blijft moeilijk, ondanks het feit dat ik deze blog juist net voor die persoonlijke verhalen heb opgestart.

 

Ook deze wou ik met jullie delen. ’t Is er eentje voor mezelf maar ook even goed voor alle andere (alleenstaande) mama’s of papa’s.

Throwback naar vorige week: na een paar dagen bij papa , haal ik Isaura vol enthousiasme af bij de opvang. Terwijl ik niet kan wachten om haar te zien, moet ik het helaas stellen met een nukkige peuter die zich van me afduwt. “neen mama, mama weg”. ’t Is de overgang , denk ik dan, komt wel goed. éenmaal thuis stopt het niet. Ik mag haar niet aanraken, knuffelen of een zoen geven. Ze blijft koppig volhouden en herhaalt steevast hetzelfde zinnetje ‘neen mama, mama weg, papa blijven, papa komen, niet mama’. Ze holt naar de voordeur en tuurt door het raam, op zoek naar papa… 

 

Ik kan je zeggen dat ik het op dat moment niet droog hield. Ik kan makkelijk mijn verdriet of pijn wegstoppen maar de confrontatie met hoe Isaura omgaat met alles, doet heel veel pijn. Het kwetst me als moeder. Ik die haar 9 maanden heb gedragen, steeds gezond heb geleefd voor dat kleine wonder in mijn buik. Ik die alles probeerde om die verdomde borstvoeding te doen lukken. Ik die zo snel als ze maar kon terug naar huis reed na het werk om ze weer bij me te hebben. Ik die ouderschapsverlof neem om meer tijd met haar door te brengen. Het stelt precies allemaal niets voor.

Op mijn vrije dag zorg ik dat het huis netjes is en er eten klaar staat of terwijl ik beter wat zou sparen, koop ik een nieuwe zandbak voor in de tuin. Als het maar goed is, voor haar en stilletjes aan schuif ik mezelf verder weg op de achtergrond naar een donker hoekje.

 

Gefaald. Het enige woord dat momenteel het best mijn gevoel kan omschrijven. Gefaald, want ik kon Isaura niet geven waar ze de laatste tijd zo hard naar snakt, verlangt: een gezin. Een gezin waarvan ik droomde, voor heb gewerkt en gevochten maar er niet is gekomen.  De buitenwereld geeft me ook constant het gevoel dat ik me moet verantwoorden voor die keuze, het maakt me moe.

Veroordeeld. Door buitenstaanders, familie en ook soms wel op het werk. Mensen die denken dat het ok is om zomaar conclusies te trekken over MIJN leven, MIJN keuzes. Terwijl ik elke dag keihard probeer mijn best te doen om er een goeie dag van te maken voor mezelf en Isaura en dat lukt niet altijd want hé ik ben ook maar een mens.  Veroordeeld omdat ik ook wel weer graag een nieuwe relatie wil en for god sake : ik ben 29 en ben niet van plan om te gaan leven als een kluizenaar met 10 katten om me heen.

Respect. Ik denk dat er hiervan soms wat te weinig is rondom ons en er gerust eens wat meer mag van zijn. Respect voor ouders die het wel bol werken om samen te blijven tot het einde. Respect voor mama’s en papa’s waarbij het niet lukt. Want dat laatste is niet zo eenvoudig als het voor sommigen lijkt. Het is verdomme niet simpel om je huishouden alleen te runnen, nog eens te gaan werken en je geld als sneeuw voor de zon te zien verdwijnen bij de zoveelste rekening die in je brievenbus beland. Het is niet gemakkelijk om je kind niet gelukkig te zien terwijl dat net hetgene is wat we allemaal willen als ouder, niet? We doen ons best… ook al lijkt het niet altijd zo en ook al falen we soms eens. Morgen staan we er weer, voor die pagadders.

Voor haar doe ik het. Voor haar, altijd. 

 

 

2 Comments

  • Kim

    mei 23, 2018

    Hey Jelske, chapeau voor de manier waarop jij hier mee omgaat! Chapeau om deze moeilijke en meer-voorkomende-dan-we-denken periode bespreekbaar te maken! Ik denk dat heel wat (alleenstaande) mama’s en papa’s dit ook meemaken en zich zeker herkennen in jou verhaal. Alles komt goed!!

  • Anoniem

    mei 24, 2018

    Ik kan maar 1 ding zeggen.. fuck al degene die je beoordelen.. 29 jaar is idd nog te jong om alleen te blijven! De reden waarom je nu single bent gaat NIEMAND aan behalve jezelf! Als man zijnde kan ik maar 1 ding zeggen: u go hot mama!! Je bent goed bezig ook al ken ik je niet persoonlijk!

Geef een reactie

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.