motherhood

The gentlemom

Wat was ik blij toen de postbode aanbelde en mij het pakketje van standaard boekhandel aanreikte. Met de baby in de ene arm en het boek in de andere mij in de zetel genesteld. Na nog geen 10 bladzijden stonden de tranen al in mijn ogen. Eindelijk gaf iemand me het gevoel dat ik niet alleen ben.

image2 (3)

Eindelijk een gevoel van erkenning, herkenning. Fuck, dat deed deugd. De eerste weken heb ik me zo enorm schuldig gevoeld. Op Facebook zag ik mama’s die met 2 kids perfect hun leventje konden runnen terwijl ik met moeite voor een baby kon zorgen. Ik die dacht dat ze naast een fulltime job nog eens verder kon doen met haar opleiding en tijdens de lessen de baby wel zou kunnen weten te entertainen. Niks van, ik kon niet eens mijn kind aan de borst krijgen.

Wanneer ik over mijn gevoelens wou praten, werd dit niet door iedereen even goed begrepen. Ik kreeg reacties als ” hoe kan je nu zo negatief denken , zo erg voor je kindje!”.  (Dan nog maar te zwijgen van de blikken die gepaard gingen met die woorden) Dat deed heel veel pijn en ik begon het ook te geloven. Ik had schrik dat Isaura daar later één of ander trauma aan over zou houden. Dat ze ergens diep van binnen zou voelen dat ik in het begin niet zo happy was met een baby.

Nadat ik een blogbericht schreef over mijn onbestaande roze wolk, kreeg ik heel wat reacties van mama’s die hun eerste weken ook zo hebben ervaren. Het deed deugd, echt.

Toch blijf ik maar worstelen met het feit dat ik het had moeten weten. Dat moeder worden niet altijd begint op een roze wolk. Dat het ok is om even een wrak te zijn. Ik had me misschien minder eenzaam gevoeld in een periode waarin je juist nood hebt aan (h)erkenning.

Dit boek  (en de Facebookcommunity van the gentlemom) is alvast een stap in de goede richting. Ik vind het super dat er eindelijk eerlijk en oprecht wordt gepraat over het moederschap. Dat wij mama’s zonder elkaar met de vinger te wijzen, kunnen praten over wat mama zijn met ons doet. Maar dat we vooral elkaar steunen, een virtuele knuffel geven, er gewoon zijn.

Lees dus zeker hun boek lieve (toekomstige) mama’s of neem eens een kijkje op the gentlemom. Gewoon doen.

 

liefs,

 

Jelske

PS: ik wil trouwens nog eens mijn mama bedanken om er voor me te zijn, voor de warme knuffels, de bezoekjes en troostende woorden. Dankjewel mama. 

One Comments

  • kleinenotities

    april 11, 2016

    Ik vond dit zo’n fijn boek. Het eerste jaar met mijn eerste kindje is inmiddels al wel een tijdje terug, maar ik had mezelf zo graag dit boek cadeau gedaan indertijd. Want inderdaad: het idee dat je niet alleen bent, dat is soms best wel moeilijk om in te zien in het dagelijks leven als kersverse moeder.

Geef een reactie

CommentLuv badge