motherhood, persoonlijk

the bright side of motherhood.

Ik merk dat mijn berichten over het moederschap niet altijd zo rooskleurig zijn en vaak gaan over dingen waar ik mee worstel. Omdat ik de negatieve sleur wel eens wou doorbreken, vond ik het tijd om er ééntje te schrijven over ‘the bright side of motherhood’. Klinkt ook gewoon al cool é, niet?

image2

Weet je, ik kijk zo hard uit naar alles wat nog komen gaat. Naar die eerste schooldag waarbij we beiden met een klein en onzeker hartje elkaar moeten loslaten aan de schoolpoort om daarna in de auto tranen met tuiten te huilen want kleine meisjes worden groot.

Ik kijk uit naar al die waarom – vragen, peutercrisissen à la ‘ik-krijs-de-boel-bijeen-in-de-winkel’. De koppigheidsfase waarbij ze enkel maar ‘neen’ kan antwoorden op elke vraag die ik stel en gewoon nooit doet wat ik vraag waardoor mensen de indruk krijgen dat wij de meest sucky parents ever zijn.

Of wat haar hobby’s zullen zijn. Zal ze creatief zijn zoals mama of een handige harry zoals papa. Misschien heeft ze wel dansbenen (zal ze zeker niet van ons hebben, stijve harken FTW!) en wil ze ballet gaan doen of  gaat ze de muzikale toer op?

Zal ze net zoals mama en papa houden van het hardere gitaarwerk? Ik deed alvast mijn werk door de koptelefoon op mijn zwangere buik te zetten en de baby in mijn buik te laten meegenieten van foo fighters, Metallica,  iron maiden , the cure of  green day.  Voorlopig gaat haar voorkeur nog uit naar K3 en de begintune van wickie de viking maar wat niet is kan nog komen hé 😉 .

De eerste liefde, verkeerde jongens & gebroken harten. Niet dat ik nu in mijn handen zit te wrijven want ik denk dat ik niet alleen voor mezelf spreek als ik zeg dat liefde niet makkelijk is en je kan kwetsen tot in het diepste van je ziel.  Maar als het zo is dan zal ik er zijn om haar te troosten, te knuffelen en om te zeggen dat het allemaal wel goed komt, dat hij/zij  haar tranen niet waard is.

image1 (36)

Ik kijk uit naar de puberjaren waar ze op zoek gaat naar zichzelf, provoceert, tegenspreekt en met de deuren zal slaan. Ze niet thuis komt om 12u ‘snachts en ik bij het opruimen van haar kamer een pakje sigaretten vind (die ik dan  onder haar neus zal schuiven en daarna met veel drama door de wc spoel , hé mama ;) ). Er zullen discussies zijn want wij zullen de ouders zijn die streng zijn, niets toelaten en al haar vriendinnen mogen alles wat zij niet mag. Ze zal me haten en vervloeken maar dan ook weer zo graag zien want ik ben toch de liefste mama (wanneer ik ze meeneem voor een dagje shoppen op moeder’s kosten).

Welke wegen zal ze inslaan en welke zullen de juiste zijn? Ik weet alleen dat ik er zal zijn om haar te helpen haar weg terug te vinden, de pleister op de wonde te leggen en dat duwtje in de juiste richting te geven.

En op een dag zal haar weg niet meer die van ons zijn. Dan gaat ze samen met haar rugzakje vol waarden, normen, ervaringen en wijze moeder/vader-lessen haar eigen pad maken en zal ik met  een trots moederhart (en waarschijnlijk een hoop gebleit) de teugels loslaten.

Maar voor nu geniet ik nog eventjes van dat kleine ukje dat me nog zo hard nodig heeft..

image1

3 Comments

Geef een reactie

CommentLuv badge