motherhood

Post Partum Part 2

Ondertussen zijn we 8 maanden verder en heb ik het nog steeds moeilijk om mijn “nieuwe” lijf te accepteren.  Terwijl ik door de ‘fitte-mama-accounts’ op instagram scroll voel ik mijn zelfvertrouwen slinken met de minuut. Foto’s van mama’s met blote buik en een 2 maanden oude baby op de arm en de bijhorende hashtags : #2monthspostpartum #fitmum.  Jup, they’re killing me.

Terwijl andere mama’s zitten te zwoegen in de fitnesszaal of gewoonweg hun oorlogswonden zien als het mooiste bewijs van het moederschap, zit ik nog in een fase waarbij ik absoluut nog geen vrede kan sluiten met mijn post partum lijf.  Het getal op de weegschaal zit meer dan goed maar bepaalde delen van mijn lichaam hebben serieus moeten inboeten op vlak van stevigheid a.ka. mijn borsten zijn gereduceerd tot theezakjes.

13346484_881636878614750_7723080061074339865_n

Wat opzoekingswerk leerde me dat ik daar weinig aan zal kunnen veranderen. De ene moeder krijgt instant haar goedgevulde bh terug en de andere moet het stellen met 2 leeggezogen melkflessen. Ik hoor bij die laatste categorie vrees ik.  Ondanks het feit dat het aanzicht van mijn theezakjes mij een instant depri gevoel geeft, is er de wederhelft die me iedere keer zegt dat ik er nog steeds even mooi uitzie als voorheen. Nog beter, hij vindt me nog mooier nu ik mama ben. Dacht ik er ook maar zo over…

 

msdjfmklsdjf Naamloos

Onlangs ging ik de confrontatie aan want ik moest dringend op zoek naar nieuwe bh’s.  In het pashokje probeerde ik zo snel mogelijk alles te passen zodat  ik  niet al te veel in de spiegel hoefde te kijken.  Om me toch wat beter in mijn vel te voelen , kocht ik 2 leuke exemplaren in kant (zelfvertrouwen +2).  Ik denk dat ik gewoon nog wat tijd nodig heb (en 1000000 uren in de fitness) om vrede te nemen met het feit dat een (vrouwen)lichaam nu éénmaal veranderd: door ouder worden, zwangerschap, ziekte, stress of vermoeidheid…

Voorlopig staat het woord ‘acceptatie’ dus nog niet in mijn woordenboek en dat is meer dan ok.

liefs,

Jelske

 

7 Comments

  • Ester

    juli 3, 2016

    Ik heb eens in de paskamers van Hunkemuller staat janken. Ja, letterlijk staan bleiten omdat mijn borsten niks meer voorstelden. Alixe wordt deze maand 2 en ik kan het nog steeds niet accepteren.

    Momenteel doen double pushups ‘the trick’ en ooit laat ik ze liften of vergroten. Sowieso 🙂

  • admin

    juli 3, 2016

    OMG echt,ik denk dus net hetzelfde he. Als er geen kinderen meer komen dan laat ik ze (indien ze ng steeds in dezelfde staat zijn) liften, sowieso.

  • Inge

    juli 3, 2016

    Na mijn 1e kindje koste het mij ook erg veel moeite om te wennen aan mijn nieuwe lichaam. Met 1 ingetrokken tepel en de andere die altijd op de uitkijk staat ben je gewoon niet meer hetzelfde.
    Voor de buitenwereld lijkt het alsof het geen aanslag heeft gedaan die zwangerschap, maar helaas ook al heb ik er geen extra kilo’s aan overgehouden moest ik erg wennen aan mijn nieuwe ik. Nu na de 2e was ik op het ergste voorbereid en gelukkig is het niet nog erger geworden! Ik heb wss ook minder tijd om in de spiegel te kijken. Succes met het wennen!

  • hanne

    juli 3, 2016

    idem dito!

  • Cynthia

    juli 3, 2016

    Je bent nog maar acht maandjes verder he?!.. Dat is niks! Ik had ook serieus theezakjes, maar het kwam goed. Ook met mijn lijf. Met geduld, acceptatie EN hardlopen. En dat doe ik nóg! 😉

  • hanne

    juli 5, 2016

    komen theezakjes echt nog goed? 🙂 #hoopvol

  • Cynthia

    juli 5, 2016

    Bij mij wel! Het herstelde heel natuurlijk. X

Geef een reactie

CommentLuv badge