motherhood

De (b)roze wolk.

Je kent ze wel: die mama’s uit de boekjes die met een blosje op de wangen en een stralende glimlach hun pasgeborene aan de wereld laten zien. Wist ik veel dat het hier helemaal niet zo ging zijn.

Tijdens de zwangerschap krijg je immens veel informatie over je heen en mag je sessies volgen over borstvoeding, arbeid en bevalling maar er wordt geen woord gerept over wat er je te wachten staat na de bevalling. Had ik het geweten dan had ik alles wat beter kunnen plaatsen en mezelf niet zo schuldig  hebben gevoeld.

Ik mocht me gelukkig prijzen dat ik tijdens mijn zwangerschap weinig tot geen last had van mijn hormonen maar na de bevalling kwamen die dubbel zo hard aan. Ik was een emotioneel wrak.

Ik huilde constant en voelde me echt niet gelukkig. Ja, ik had een kind op de wereld gezet. Maar daar stopte het ook voor mij. Ik voelde geen liefde, geluk of wat dan ook als ik ons dochter in mijn armen had.  Op sommige momenten zat ik zo diep dat ik gewoon alles wou vergeten en liefst van alles zou willen terug keren naar een leven met ons 2 zonder baby die constant aan je borst wil hangen.

Ik heb me een hele tijd enorm schuldig gevoeld. Gelukkig had ik een schat van een vroedvrouw die me iedere keer opnieuw zei dat het echt volkomen normaal is om me zo te voelen , dat (op de uitzonderingen na) elke mama de eerste weken op een emotionele rollercoaster zit. Maar het zal beteren zei ze. Ik geloofde het eerst niet maar het is echt wel zo. De eerste weken zijn lastig en je zal eventjes op je tanden moeten bijten maar geef jezelf vooral de tijd om te wennen aan dat nieuwe leven.

Ik vind het ook jammer dat er zo weinig over word gepraat. Nergens kreeg ik een foldertje of enige informatie aangeboden over hoe we moeten omgaan met al die emoties, indrukken en raging hormones na de bevalling. Eigenlijk zou ieder ziekenhuis ook dit thema moeten opnemen in hun infosessies. Al is het maar om achteraf niet met een immens groot schuldgevoel te zitten omdat je soms je kind eens tegen de muur zou willen plakken als ze weer eens voor de zoveelste nacht op rij niet willen slapen.

Wat ik jullie vooral wil meegeven is dat die band tussen moeder en kind ook moet groeien na de geboorte. Een kindje in je buik creëert al een natuurlijke band maar het is toch anders. Net zoals je iemand eerst beter moet leren kennen voor je een relatie begint, gaat het ook een beetje op die manier met je kind. Na een tijdje leer je de verschillende manieren van huilen kennen, signalen van pijn, handjes die in de ogen wrijven omdat ze moe zijn. Ook de liefde moet groeien en ik kan jullie met zekerheid zeggen dat iedere mama (hoe diep ze soms ook zit na de bevalling) haar kindje heel graag ziet. Ik zou ze niet meer kunnen missen en natuurlijk zullen er dagen zijn waarop het weer eens wat minder gaat maar als ze dan hun mooiste lach naar boven halen dan weet je weer waar je het allemaal voor doet.

Hebben jullie vragen of herkennen jullie jezelf ook in dit verhaal? Laat je dan maar horen want (toekomstige) mama’s moeten elkaar steunen!

liefs,

Jelske

(->Denk je dat je toch kampt met een postnatale depressie,voel je dan zeker niet schuldig maar praat erover. Contacteer je huisarts/vroedvrouw en zij zullen je verder opvolgen en helpen waar nodig. )

Maak jullie ook zeker lid van thegentlemom op facebook of volg hen op instagram, fantastische community van mama’s voor mama’s.

Nog een belangrijke tip:

LUISTER NAAR JE LICHAAM EN DRAAG ZORG VOOR JEZELF! Probeer je gedachten te verzetten of maak wat tijd voor jezelf :neem eens een warm badje of ga buiten eens een frisse neus halen, de papa’s kunnen heus ook wel eens op jullie zoon/dochter passen 😉 . 

4 Comments

  • EsterDepret.be

    januari 9, 2016

    Mooi geschreven! 🙂
    Je moet ‘den draai’ vinden als ouder. Wanneer je die structuur gevonden hebt in jullie en je babys leven, loopt het vanzelf en kan het genieten beginnen!

    Leuk dat je dit onderwerp aankaart.

  • Nathalie

    september 1, 2016

    Ik zat ook niet op een roze wolk. De onzekerheid speelde me parten…

  • Jelske

    september 5, 2016

    Heb ik nog steeds, soms heb ik het gevoel dat alles wat ik doe fout is

  • Pingback: baby nr 2. Ja of neen? | the perks of being a mom

Geef een reactie

CommentLuv badge