happymoments

#happymoments

Het is eventjes stil geweest want de voorbije weken waren allesbehalve gevuld met ‘happy moments’. Ondertussen is Isaura bijna helemaal genezen en begint het leven weer zijn “normale” gangetje te gaan.  Het is hier af en toe wel wat hectisch geweest en ik voelde me compleet in de war  toen Isaura in het ziekenhuis lag. Mijn lijf  stond op automatische piloot. 


Een (groot) lichtpuntje na al die donkere dagen: Isaura wordt morgen 11 maanden. Dat is bijna een jaar hé mensen ( ik kijk maar een klein beetje uit naar haar eerste verjaardag hoor…)!  Ik blijf het maar zeggen en ik zeg het nu nog eens: dit gaat zo snel! Ik kan wel eens klagen dat het allemaal zo traag lijkt te gaan en ik uitkijk naar de periode waar ze wat meer zelfstandiger is maar desondanks vliegen de dagen hier precies voorbij.

We blijven nog steeds vol spanning wachten op het eerste echte woordje maar mevrouw raakt niet verder dan ‘DA’. Alles is ‘DA’: poes, tuut, mama, papa… Haar handje wijst naar iets en daar is het dan. Vol trots kijkt ze me aan en zegt ‘DA’. Jup, we zullen dus nog eventjes op onze honger mogen zitten , vrees ik ;).

’t Is zoals ze zeggen: het ene kindje gaat motorisch heel snel vooruit en het andere op verbaal vlak. Dat eerste is dus nog steeds van toepassing. Ondertussen kan ze steeds meer en langer alleen rechtstaan en zette ze al een paar keer haar eerste voorzichtige stapjes (met meestal een dramatische valpartij tot gevolg, daar zijn de blauwe plekken weer , hoera!).

Naast de onderste tandjes zijn de bovenste nu ook al hun weg aan het zoeken naar buiten. Als madam het toelaat, piep ik wel eens in haar mondje om te kijken of er nu eindelijk al ééntje is doorgebroken maar helaas, ook hier zullen we nog eventjes geduld moeten voor hebben. 


One Comments

Geef een reactie

CommentLuv badge