Geen categorie, motherhood

Zo van die dagen…. 

Eergisteren kon gewoon niet slechter beginnen. Ik moest die dag nog 1000 dingen doen voor ik naar het werk vertrok en je kan het al raden: alles wat fout kon lopen, liep dus ook fout. Isaura werd wakker met het slechtste humeur EVER! Iedere keer was het spurten van mijn kookpotten naar een schreeuwende baby. De keuken zat onder de spetters, mijn kookvocht liep over en mijn emmertje ‘how much can I handle in one day’ was tot aan het randje gevuld.

Mijn nieuwe witte sneakers zaten dan ook nog eens onder de vlekken die ik er met moeite afkreeg (lees: ik gebruikte een GELE spons, met als gevolg GELE vlekken. Ge-wel-dig). De witloofpuree die ik maakte trok op niks en ik haat dan ook nog eens witloof. Soit, na de zoveelste tier/huilbui probeerde ik Isaura wat in slaap te sussen maar iedere keer wou mevrouw op haar buik draaien (met nog meer tranen als gevolg).

Toen liep mijn emmertje over. Ik kon eventjes niet meer.Blokkade in mijn hoofd. Op dat moment had ik echt zin om ze tegen de muur te kwakken of eens goed dooreen te schudden. Velen zullen dit herkennen, anderen zullen misschien verontwaardigd naar hun scherm zitten kijken maar ik kan echt heel goed begrijpen dat sommige ouders dit doen uit wanhoop, onmacht of vermoeidheid. Goedkeuren zal ik het zeker niet doen, maar ik kan me zo goed voorstellen dat op zo’n moment je stoppen kunnen doorslaan.

Ik sloot me eventjes op in de kelder om eens goed adem te halen, een potje te huilen en mezelf wat op te peppen: komaan Jels, tanden bijten.  Ik was zo blij toen ik ze kon afzetten bij de onthaalmoeder. Daar heeft ze trouwens ook nog eens goed haar keel open gezet.

Toch blijf ik met een immens schuldgevoel zitten. Is het wel normaal dat ik zo’n dingen denk? Ben ik wel een goede mama? Zal ze me later wel nog graag zien? Zou ze dat voelen wanneer ik helemaal op ben?  Die avond kon ik niet afsluiten zonder ze bij mij te nemen. In het grote bed nam ik ze nog eens stevig vast. Kusjes geven op haar donzige kopje, fluisterend in haar oor dat het me zo spijt. Een traan die over mijn wangen rolde. Ik zie ze toch verdomme graag dat kleine mormel.

 

image1-1 (1)

3 Comments

  • Lady Snow

    april 29, 2016

    Zo herkenbaar!
    Is volkomen normaal, denk ik.
    Knuffel.

  • Anoniem

    april 29, 2016

    Jup, herkenbaar 🙂

  • Elke

    april 29, 2016

    Jij helpt echt met jouw blog… ‘Oef, ik ben niet alleen’ schiet onmiddellijk door mijn hoofd! Dank je voor je eerlijkheid!

Geef een reactie

CommentLuv badge