everydaylife, happymoments, motherhood, ontwikkeling en opvoeding, persoonlijk

de eerste schoolweek zit erop!

2 september… Ik controleer voor de zoveelste keer of alles klaar ligt: boekentas, een doosje fruit in de koelkast, een lekkere koek en een mooie outfit die al een paar dagen ligt te wachten om te worden gedragen. We zijn er klaar voor, voor die eerste schooldag. Isaura geeft iedereen nog een avondzoen en dan duikt ze haar bed in, dromend van het nieuwe avontuur dat de volgende dag zou beginnen.

Met kleine oogjes worden we beiden wakker want zowel ik als Isaura hebben er een woelige nachtrust opzitten. Ik steek het op die verdomde snotvalling maar ik denk dat de schoolstress -en kriebels er ook voor iets tussen zitten.  De fameuze ochtendrush waar ouders met schoolgaande kinderen soms over praten , is hier nu ook realiteit. Isaura eet tergend traag en moeder houdt de klok angstvallig in het oog. No worries, we waren uiteindelijk meer dan op tijd maar ja ge kent dat hé..moeders en hun perfectionisme zeker?

Aan de schoolpoort is het toch wat wennen , iedereen kent elkaar precies en keuvelt er gezellig op los met een koffietje in de hand terwijl ik vanbinnen toch een klein beetje aan het sterven ben van nervositeit want HELP , ‘T IS NU ECHT WEL TIJD OM MIJN KLEINE UK AF TE ZETTEN.  Samen met de papa nemen we de tijd om Isaura kennis te laten maken met haar klasje ,dat in tegenstelling tot de opendeurdag al een grotere aanwezigheid van peutertjes bevat. We spelen nog wat samen , fiere juffrouw oma komt nog wat foto’s nemen van haar kleindochter en dan is het tijd voor ’t afscheid. Tot grote verbazing van mezelf zonder traantjes (nope, zelfs moeder hield het droog!).

De rest van de week verliep eigenlijk wel vrij vlot. Ze gaat heel graag en bij het afhalen, vertelt ze over wat ze allemaal heeft gedaan. De ene dag schilderen of ze vertelt kei trots dat ze een ‘grote kaka heeft gedaan in de broek’ terwijl moeder het licht schaamrood op de kaken krijgt bij het horen van dergelijke uitspraken op de speelplaats maar goed..

De eerste week is voorbij gevlogen en telkens ik vraag of ze naar de klas gaat dan volgt een overtuigende: JA , IKKE KLAS GAAN, IKKE PEUTER! en zo kan mijn bezorgde moederhart toch weer eventjes adem halen, oef.

 

Geef een reactie

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.